De column van Marcel Hulspas staat op http://www.bpa.nl/intermediair/Weekblad/januari98/hulspas2.html
Commentaar van Peter Scheele daarop staat hier.
Twee ingezonden brieven staan hier
Mijn ingezonden brief staat hier
Een vierde ingezonden brief staat hier

 

Een stinkend voornemen
Marcel Hulspas (Intermediair, 8 januari 1998) schrijft dat Peter Scheele het begrip mutatie verwart met heterozygotie (het bestaan van verschillende ‘genen’ voor uiterlijke kenmerken).

 

Met groeiende teleurstelling las ik deze column. De analyse van Degeneratie van Peter M. Scheele is Hulspas onwaardig. Als hij stelt dat Peter een ‘koe van een fout’ maakt omdat hij natuurlijke variatie niet zou relateren aan heterozygotie, heeft hij iets gemist. Scheele legt die relatie wel (blz. 151). Hulspas heeft daardoor de kern van het boek niet helemaal meegekregen.

Scheele legt ook uit dat de oorzaak van heterozygotie het door mutatie teloorgaan van niet-essentiële genen is. Omdat kapotte niet-essentiële genen in het nageslacht terecht kunnen komen via de erfelijkheidswetten, is niet alleen variatie het gevolg, maar kunnen na verloop van tijd ook eigenschappen in een complete populatie verloren gaan. Degeneratie (inteelt) is het gevolg. Uiteindelijk zal een populatie op de rand van levensvatbaarheid balanceren en eventueel uitsterven.

Verlies van genen is niet erg als daar andere eigenschappen, dus nieuwe genen, voor in de plaats komen. De evolutietheorie leert dat dat het geval is, zelfs in zo ruime mate dat vooruitgang van soorten het gevolg is. Echter, het spontaan ontstaan van ook maar één enkelnieuw gen is nog steeds niet aangetoond en is bovendien uitermate onwaarschijnlijk. Scheele trekt daaruit de mijns inziens onontkoombare conclusie dat, bij afwezigheid van generatie, de verscheidenheid in de levende wereld om ons heen het gevolg is van alleen maar degeneratie.

Het kan ook Hulspas niet ontgaan zijn dat het tegenwoordig weinig moeite kost om vooraanstaande populatiegenetici of evolutiebiologen te citeren die erkennen dat het volledig duister is hoe een werkzaam en voor de cel bruikbaar gen spontaan zou kunnen ontstaan. Om nog maar te zwijgen over het spontaan ontstaan van leven.

E. van der Heide, Hilversum.

 

 

Ook al maakt Scheele volgens Hulspas vermakelijke fouten, toch geeft hij toe dat deze auteur een kiertje in het pantser van de evolutie-theorie gevonden heeft; zonder overigens te vermelden wat dat kiertje is. Kern van de evolutietheorie is de stelling dat het toeval orde kan scheppen, terwijl volgens de natuurwetenschappen het toeval elke orde uiteindelijk verandert in de grootst mogelijke chaos. Het door Scheele gevonden kiertje ('evolutie of degeneratie') is niet een kiertje, maar een paradigmaconflict tussen evolutie-theorie en natuurwetenschappen.

W.M. de Jong, Delft.