De redactie van Intermediair heeft mij gevraagd het artikel te verwijderen van de site en er een samenvatting voor in de plaats te zetten, die je hierbij dus vindt. Zij hebben verder mijn ingezonden brief wel geplaatst, maar ingekort.

De column van Marcel Hulspas staat op http://www.bpa.nl/intermediair/Weekblad/januari98/hulspas2.html
Commentaar van Peter Scheele daarop staat hier.
Twee ingezonden brieven staan hier
Mijn ingezonden brief staat hier
Een vierde ingezonden brief staat hier

Een stinkend voornemen

Commentaar:

^1. Waarschijnlijk heb ik er zelf om gevraagd door de theorie te vernoemen naar de ernstigste vorm van biologische verandering die mogelijk is (degeneratie), maar aan de andere kant toont het toch maar weer aan hoe oppervlakkig mijn kritici zich op de hoogte stellen: Nee, er is een 'normale' vorm van variatie, veroorzaakt door de recombinatie, die een nieuwe combinatie geeft van bestaande genen en die helemaal geen degeneratie is. Degeneratie wordt veroorzaakt door mutaties in genen die wezenlijk zijn voor het organisme en niet bedoeld zijn om variatie te geven.

^2. Overdrijven is ook een kunst...

^3. Een uitgekomen voorspelling! Kijk maar op blz. 26 van het boek... :-)

^4. Hoe kan een waarheid als een koe nou fout zijn? Voor alle duidelijkheid geef ik hierbij één van de drie bronnen voor dit gegeven weer:

Ongeveer een derde van de structurele genen zijn polymorfisch, en de gemiddelde heterozygose in een populatie over alle loci bekeken is ongeveer 10%. Dit betekent dat als je het genoom van welke soort dan ook scant, dat laat zien dat in elke populatie ongeveer 1 op de tien loci heterozygoot is en dat ongeveer een derde van alle loci in elke populatie twee of meer verschillende allelen heeft.
Genetic Analysis, blz. 784

^5. Goed. Zware beschuldigingen, maar Hulspas vergeet te zeggen waarom 'klassieke heterozygose' niets te maken zou hebben met variatie door mutatie. Ik kan vier dingen bedenken waar hij op zou kunnen doelen:

1. De variatie binnen een complete populatie is veel groter dan de variatie of heterozygose binnen één individu. Die variatie in een populatie heet polymorfie. Het citaat laat echter duidelijk zien dat die eenderde polymorfie betreft en niet de heterozygose, zoals Hulspas beweert. De heterozygose bedraagt slechts tien procent. Maar het zou kunnen dat hij toch wél de polymorfie bedoelt, maar dat hij dat woord niet wil gebruiken om het zijn lezers niet te moeilijk te maken. Hij is dan wel vrij onzorgvuldig in zich uit te drukken voor zo'n heftige aanval. Maar laten we hem het voordeel van de twijfel geven.

2. Traditioneel betekent polymorfie 'het optreden in een populatie van verschillende fenotypische vormen verbonden met allelen van één gen of homologen van een chromosoom' (Genetic analysis). Als Hulspas toch naar polymorfie refereert, dan kan er naast uiterlijke of fenotypische verscheidenheid ook nog een heleboel genotypische verscheidenheid (op DNA-nivo) zijn, die zich niet onmiddelijk uitdrukt in een veranderd uiterlijk. Het lijkt erop dat hij dit bedoelt, omdat hij zegt (en hij heeft daarin dan gelijk) dat dit 'klassieke middelbare-schoolgenetica" is, die "nog behoorlijk ver verwijderd is van de biochemie van het DNA". Maar dan maakt hij daarmee zelf een "koe van een fout", omdat hij de citaten niet goed gelezen heeft. Het woord polymorfie wordt nu ook gebruikt om verschil in verschijningsvorm, niet van fenotype, maar van genen aan te duiden. Het citaat (en de overige citaten zijn van dezelfde strekking) zegt letterlijk: "de structurele genen zijn polymorfisch" en er wordt nog een keer nadrukkelijk bij gezegd dat "als je het genoom van een soort scant...", dat wil zeggen, het het hele DNA, bit voor bit van elk individu van een soort afleest. Dat soort polymorfie houdt niet alleen de "klassieke" heterozygose in, maar ook alle andere vormen van variatie in genen. En die vorm van polymorfie bedraagt eenderde.
   Het zou natuurlijk kunnen dat Hulspas wil zeggen dat het gegeven zelf niet correct is. In dat geval treft mij weinig blaam, maar de evolutionistische bronnen die ik geciteerd heb. Ik ben me terdege bewust geweest van het belang van dit gegeven en heb me daarom niet slechts gebaseerd op een enkel citaat, maar drie poten voor de kruk gezocht uit verschillende bronnen.

3. Het zou kunnen dat dit soort overwegingen misschien helemaal niet door Hulspas' hoofd gegaan zijn. Maar dat hij eigenlijk eenvoudig bedoelt te zeggen dat het niet voorkomen van variatie nog helemaal niet hoeft te betekenen dat die variatie ook niet mogelijk is. In dat geval gaat hij echter volstrekt voorbij aan de argumentatie die in mijn boek volgt op de constatering van het feit. Hij laat het dan slechts bij heel hard roepen dat ik een blunder bega (een wel vaker toegepaste tactiek), maar vertelt vervolgens niet waarom. Het gegeven dat tweederde van de genen niet-variabel is vraagt namelijk om een verklaring. Hulspas geeft die verklaring niet. De bronnen waar ik uit citeerde ook niet. Als levende fossielen of bijvoorbeeld de haai al miljoenen jaren lang op aarde zijn en in die tijd niet wezenlijk veranderd zijn, waarom is er dan geen spectrum aan variantjes in die tweederde van de genen, die niets, nauwelijks iets of ietsje verschil uitmaken? Óf die genen staan domweg geen enkele minimale wijziging toe, omdat hun functioneren supersubtiel verbonden is met hun structuur. Óf die soorten leven domweg nog niet zo lang (zeg tienduizend jaar), waardoor al die minimale wijzigingetjes nog niet op hebben kunnen treden. In beide gevallen zit de evolutietheorie met een groot probleem.
   Als Hulspas niet verder komt dan alleen maar beweren dat ik een koe van een fout maak, maar geen overtuigende verklaring geeft voor de invariabiliteit van de meeste genen, dan is dat een ernstige vorm van nalatigheid op basis waarvan zulke zware beschuldigingen niet geuit mogen worden. Hij roept dan alleen maar wat.

4. Als laatste zou hij nog gedacht kunnen hebben aan het feit dat vele genen met overeenkomstige functies tussen niet-verwante soorten overeenkomstige sequenties hebben. Op basis daarvan kan dan een reconstructie van de afstammingsgeschiedenis gemaakt worden, waarbij grofweg dezelfde indeling ontstaat tussen de soorten als op basis van uiterlijke kenmerken. Hierbij wordt echter de 'klassieke' denkfout gemaakt dat overeenkomst op gemeenschappelijke afstamming wijst, terwijl het (bij niet-verwante soorten) slechts op overeenkomstige functionaliteit wijst. Dat de indelingen overeen kunnen komen is eenvoudig te verklaren uit het gegeven dat als de uiterlijke kenmerken veel verschillen, de innerlijke kenmerken dan ook meer zullen verschillen, ook als het gaat om genen met vergelijkbare functies. Zo kan je het rijtje brommer - motor - auto maken op basis van uiterlijke kenmerken, maar je kan tot hetzelfde rijtje komen door de carburateurs te vergelijken. Het zegt echter niets over veronderstelde gemeenschappelijke afstamming. Dit soort reconstructies wordt gemaakt op basis van de aanname dat zo'n evolutionaire ontwikkeling er geweest is. Dat betekent dat het nooit als bewijs mag gelden om te laten zien dat die ontwikkeling er is! Zeker niet als juist blijkt dat tweederde van dat soort genen invariabel blijkt te zijn. Als Hulspas dit soort aannames als bewijs wil laten gelden, dan mag dat ook als "een koe van een fout" gezien worden.

^6. Doe dat dan!

^7. Alsof ik de enige zou zijn, en de eerste sinds 150 jaar? Dat het gros van de wetenschappers er op dit moment van uit gaat, dat het de beste verklaring is als je een atheistische levensvisie hebt, dat je belachelijk gemaakt en beschuldigd wordt als je anders beweert, dat een aantal woordvoerders een grote mond hebben maar inhoudelijks nauwelijks van de grond komen, dat dat over het algemeen meer indruk maakt dan een zorgvuldig opgebouwde redenatie, dat veel christelijke wetenschappers niet van zich (mogen) laten horen, dat er met mensen als Denton, Behe, of hier in Nederland van den Berg en van den Beukel 'afgerekend wordt' door aan de hoofdzaak voorbij te gaan, dat soort dingen wel ja.

^8. Wel. Marcel Hulspas. De manier waarop je probeert mijn boek in diskrediet te brengen laat twee dingen zien. Dat je mijn boek kennelijk slecht gelezen hebt en dat mijn laatste voorspelling dus weer eens uitkomt: "Spot zal het belangrijkste argument zijn van degenen die geen goede argumenten hebben" (blz. 217)